Ayrılanlar İçin

[Çok klasik belki ama insanın kulaklarında Timur Selçuk'un sesi çınlarken de etkilenmemek mümkün değil...]

Yollarımız burada ayrılıyor
Artık birbirimize iki yabancıyız
Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa
Her şeyi evet her şeyi unutmalıyız

Her kederin tesellisi bulunur, üzülme
İnsan ne kadar sevse unutabilir
Mevsimler, gelir geçer, yıllar geçer
Sen de unutursun bir gün gelir

Hiç yaşamamışçasına, hiç sevmemişçesine
Unutursun o günlerimizi, gecelerimizi
O günlerce gecelerce sevişmelerimizi

Her şeyi evet her şeyi unutabilirsin
Hatta bütün yazdıklarımı satır satır
Kalırsa, içinde bir derin sızı kalır

Ümit Yaşar Oğuzcan

Affetmek?

Bazı ilişkilerin öyle başka dinamikleri var, alttan alta akmaya devam eden öyle alışıldık bir sevgi ve şefkat var ki affetmek çok farklı bir anlam kazanıyor. Mesela, biz ikimiz de biliyoruz ki ciddi anlamda kızgınlık, öfke, nefret duymamız mümkün değil. Tam tersine garip bir anlayış, mazur görüş, kızamama hali yaşıyoruz.
Aslında en temel olarak her iki taraf da yaşananlar yüzünden sonsuz kırgın hissediyor, birbirine ancak anlatılmaz derecede hüzünlü gözlerle bakabiliyor. Ama bu özür dilemeye ya da af beklemeye dayalı bir kırıklık değil. Bu öyle bir kaybediş duygusu ki tamiri yok. Tesellisi yok.
Bu hem her şeyi peşinen affetmek demek hem de asla yutkunamamak.

Dargın Değilim

[Katie M. Berggren, 2008]

Üzgünüm gidenler için
Üzgünüm bitenler için
Sadece çok üzgünüm dargın değilim

N’olur sen de beni affet
Kahır değil bu kıyamet
Cezamızı çekiyor gibiyiz
Belki de nihayet
Bir gün çalınırsa kapımız
Tekrar anılırsa adımız
O zaman sarılır kanayan yaramız

Günahlar günahlar günahlar
Gün gelir zaman bizi aklar
Yıkanır ihanetler
Yıkanır ahlar

je ne t'aime plus mon amour

je ne t'aime plus mon amour
je ne t'aime plus tous les jours
je ne t'aime plus mon amour
je ne t'aime plus tous les jours

parfois j'aimerais mourir tellement j'ai voulu croire
parfois j'aimerais mourir pour ne plus rien avoir
parfois j'aimerais mourir pour plus jamais te voir

je ne t'aime plus mon amour
je ne t'aime plus tous les jours
je ne t'aime plus mon amour
je ne t'aime plus tous les jours

parfois j'aimerais mourir tellement y a plus d'espoir
parfois j'aimerais mourir pour plus jamais te revoir
parfois j'aimerais mourir pour ne plus rien savoir

Seviyorum Sevmiyorum

[nil karaibrahimgil, seviyorum sevmiyorum. www.nilkaraibrahimgil.com
U'dan bana geldi bu şarkı. Kendisinden alıntılıyorum: "Evet, bu sefer olmuş Nil!!! İlk defa olmuş, alkış!!! Bi de rakı içtik mi bunun üstüne şık bi kapanış olur."]

Seviyorum sevmiyorum /Kaç yaprak var bilmiyorum /Ben seni kopardım attım /Kendimi toparlıyorum

Var mı şimdi başka biri? /Onu bana benzettin mi?/Ne yaparsan o ben olmaz /Parçaları sana uymaz

Kendimi bunun için mi yorucam ben /Kalbimi bunun için mi kırıcam ben

Yok ki senin bir yedeğin/Kötü kedi Şerafettin! /Söyle nasıl kıydın bana? /Hem canındım, hem ciğerin

Kendimi bulamıyorum /Geri alamıyorum /Ben her gece rüyalarda /Hep sana hak veriyorum

Kendimi bunun için mi yorucam ben /Kalbimi bunun için mi kırıcam ben

Yok ki senin bir yedeğin…

Bu sen misin?

İnsanı ayrılık sürecinde en çok inciten herhalde bildiği tüm doğruların sarsılmışlığı şeklini alan bir inanamama hissi. Ayrılalım demek o kadar insanın kafasına vurmuyor aslında. Azıcık düşünüyorsun, evet mantıklı geliyor.
Esas şok edici ve kırıcı olan bunca zamandır seni sevdiğini düşündüğün insanın artık sevmediği fikrine alışabilmek; sevgisiz hatta hissiz davranmasına katlanabilmek; anlayışsız, öfkeli, fevri, umursamaz olmasını kabullenebilmek.
Tüm bunlar insanın gerçeklik duygusunu o kadar zedeliyor ki bir kaybolmuşluk hissi gelip yerleşiyor hayatın ortasına. Daha şunca zaman önce biz son derece mutlu değil miydik? Sevmiyor muyduk? Her şeyi beraber planlayıp gelecek hayalleri kurmuyor muyduk? Ne zaman birbirimize yabancı olduk? Aramızdaki o güçlü bağ ne zaman koptu? Ve başkalarına karşı güçlü hisler ne zaman uç verdi?
Evet, en acı gelen karşındaki insanın artık tanıdığın, bildiğin, tepkilerini kestirebildiğin kişi olmaması. Çok, çook değişmiş ve sen tanınmaz hale gelmiş olmasını kendine yediremiyorsun; için cız ediyor...

Really bruised inside?

Prior: Don't see any bruises.
Louis: Inside.
Prior: You're one noble guy, 'inside'. Don't flatter yourself. So it's your tea party, talk.
Louis: You don't have to be so hostile. Don't I get any points for trying to arrive at a resolution. Maybe what I did wasn't forgivable but..."
Prior: It isn't.

Louis: But...........................

Prior: FUCK you I'm a prophet. Reasonable!! limits?!?! Tell it to my lungs, stupid. Tell it to my lesions. Tell it to the cotton woolly patches in my eyes. I'm going, I have limits too.

Prior: I got you. Why? What's wrong with me? Are you really bruised inside?

Louis: I can't have this talk anymore.
Prior: Oh the list of things you can't do. So fragile! Answer me: Inside: Bruises?
Louis: Yes.
Prior: Come back to me when they're visible. I want to see black and blue, Louis, I want to see blood. Because I can't believe you even have blood in your veins till you show it to me. So don't come near me again, unless you've got something to show.