Pandora'nın Kutusu

Daha önce de bahsi oldu, diyalogdan bahsederken. Her şeyden konuşmalı mı, her üstü kapalı konuyu açmalı mı, her taşın altına bakmalı mı ciddi tereddütlerim var.
Bizi ayrılığa götüren süreçte de hep bu çelişkilerle uğraştık. Bir yandan mutlak iyiliğine inandığımız dürüstlük var, diğer yanda karşılıklı konuşmaya tamamen yabancı olduğumuz konular. Bazı şeyleri söylemek nasıldır, duymak nasıldır hiç bilmediğimiz için herhalde fazla acemice Pandora'nın kutusunu fazla araladık. İki sevgilinin normal şartlarda konuşmayacağı, konuştuktan sonra da sevgili olma durumuna halel getirecek meselelere girdik korkarım.
Konu konuyu açtı, konuşulanlar farklı davranışlar doğurdu, başlangıç noktasından apayrı bir yere vardı her şey...
Efsaneye göre Pandora en son umut da dışarı kaçmadan kutuyu kapatmayı başarır. Ama içeride ne kaldı ne kalmadı anlamak için yeniden kapağı açmak gerekmez mi? O zaman da belki de gerçekten içeride olan umut da uçup gitmez mi?

Diyalog?

Son birkaç onyılın en gözde kavramlarından biri de herhalde açık toplum, sivillik vesaire bağlamında diyalog. Bir çok alengirli sıkıntılı konuda diyalog yollarının açılmasının imdadımıza yetişeceğini zannediyoruz: Konuşun bi hele, bi şeyciğiniz kalmaz... Açıkçası ben de benzer hisler içindeydim. Aylar önce ilk defa bir derdim var muhabbeti çevirdiğimizde birkaç günlüğüne çok çok hafiflemiş hissetmiştim. Bak işte derdimizi birbirimize açtık, nasıl olsa çözümünü de bulacağız. Ama görünüşe göre konuşarak çözülmeyecek, hatta daha da karmaşıklaşacak şeyler var.
İnsan ilişkisini, hislerini masaya yatırınca, sohbet malzemesi yapınca hissiyat olarak varolan şeyler dile getiriliyor ve gerçeklik kazanıyorlar. Dil yeni bir gerçeklik üretiyor ve bazı sorunları sırf söyleyerek var ediyoruz. Yani, belki de bir çuval inciri berbat ediyoruz...
Kim demiş her şey herkesle konuşulabilir diye? Hele ki ben yıllardır şeffaflık totaliterliktir şiarına bu kadar inanırken...